Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2012

Robert Howard - Ο τελευταίος Λευκός άνθρωπος

                                       http://www.mediafire.com/?n4q868ds3fm75zz

Ο τελευταίος λευκός άνθρωπος» είναι ένα απ’ τα πρώτα διηγήματα του Robert Erwin Howard, ενός συγγραφέα που έγινε γνωστός στο ευρύτερο κοινό από τα «ηρωικής φαντασίας» διηγήματά του, στα οποία συχνά διαφαίνονται μυθολογήματα και αρχέτυπα της Άριας Ευρωπαϊκής παράδοσής μας.
«Ο τελευταίος λευκός άνθρωπος» είναι γραμμένο το 1920 και είναι μέρος την ανθολογίας «weird tales». Ο αναγνώστης διαβάζοντάς το θα διαπιστώσει ότι το κείμενο δεν είναι καθόλου προσαρμοσμένο στις μόδες της ισοπέδωσης και των πολυφυλετικών προτάσεων. Ο κατευθυντήριος ιδεολογικός άξονας αυτού του διηγήματος είναι το «πολιτικά μη ορθόν» (και μη αποδεκτό), δηλαδή το φυλετικό. Με το προφητικό βλέμμα του ποιητή, ο Howard προκαταβάλλει ένα φαινόμενο που λίγοι στην εποχή του είχαν την πνευματική οξύνοια να διακρίνουν στο λυκόφως ενός μέλλοντος, που τώρα όμως προσλαμβάνει τα ευδιάκριτα χαρακτηριστικά ενός ανησυχητικού (εάν όχι και τρομακτικού) παρόντος. Το διήγημά του φαίνεται να προειδοποιεί για την αφύσικη και παραμορφωτική εξέλιξη του εθνικο – φυλετικού τοπίου που εμείς οι Ευρωπαίοι ήδη βιώνουμε αρκετά.
Ήδη στην Ελλάδα είναι αδύνατον να υπολογιστεί η πλημμυρίδα των λαθροεποίκων που την κατακλύζουν καθημερινά όλο και περισσότεροι. Είναι χρήσιμο επίσης να υπενθυμίσουμε την ύπαρξη μιας τρομακτικής δημογραφικής διαφοράς ως προς την αύξηση του πληθυσμού ανάμεσα στην Ευρώπη και τις άλλες ηπείρους, κυρίως την Αφρική και την Ασία που την ενδιαφέρουν άμεσα. Έθνη τα οποία υφίστανται την επίθεση, την παραμόρφωση και στο τέλος την εξαφάνιση από εθνικές δυνάμεις των οποίων η εχθρότητα προέρχεται από την εθνο – θρησκευτικο – ιδεολογική τους «εμπάθεια» (καλλιεργούμενη και κατευθυνόμενη εναντίον μας από τον «περιούσιο λαό» και τους συν αυτώ και απ’ τον παγκόσμιο θρησκευτικο – πολιτικό γιαχωβαδισμό όλων των ειδών). Ας μην έχουν όμως αυταπάτες. Εμείς δεν θα δεχτούμε ποτέ να υποστούμε αυτόν τον προδιαγεγραμμένο εθνικο – θρησκευτικό και πολιτιστικό αφανισμό.
Μέσα λοιπόν από αυτές εδώ τις σελίδες, γεννιέται η προαίσθηση μιας επικείμενης δύσης της φυλής: μολυσμένη απ’ όλα τα «παραισθησιογόνα» του καπιταλιστικού υλισμού, κατεστραμμένη απ’ όλα τα «ναρκωτικά» του αμερικανόμορφου καταναλωτισμού, η φυλή μας δείχνει ανίκανη να αντιδράσει στην επιθετικότητα των άλλων φυλών, (πάντοτε καθοδηγούμενων και προωθούμενων απ’ όλων των θρησκευτικο – ιδεολογικών ειδών, υπηκόων του Γιαχβέ).
Ας αναλογιστούμε επίσης το ευνόητο κάλεσμα των τελευταίων γραμμών αυτού του διηγήματος. Ένα κάλεσμα για μια υποχρεωτική απαραίτητη επανάσταση και αντίσταση από μέρους μας ενάντια στον ξεριζωμό: του τρόπου ζωής και ύπαρξής μας, της μορφής του πολιτισμού μας, του γένους μας και της φυλής μας. Όπως όλες οι φυλές, η φυλή μας είναι ο χώρος, η πολιτιστική μας κληρονομιά που φυλάττει και υπερασπίζεται τα στοιχεία της παράδοσής μας, της πνευματικής και ηθικής μας φυσιογνωμίας. Όντας «προβολή» του πνεύματος, το αίμα είναι πνεύμα. Αφήνοντας να εκφυλιστεί το πρώτο, σημαίνει ότι θα αφήσουμε να καταστραφεί το τωρινό είναι μας, θέτοντας ταυτόχρονα υπό αμφισβήτηση την ανάπτυξη και την προοπτική ενός μελλοντικού συλλογικού είναι. Να δεχτούμε δηλαδή μοιρολατρικά την εξολόθρευσή μας εγκαταλείποντας τη μάχη, ακριβώς τη στιγμή κατά την οποία θα εντείνεται η πόλωση των σε αντιπαράθεση δυνάμεων, πρώτα ιδεατών και μετά υλικών. Αντιπαράθεση κατά την οποία θα επικρατήσει και θα επιβληθεί εκείνος ο οποίος, τιμώντας το μυστήριο του αίματός του, θα υπηρετήσει την ψυχή της φυλής του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου